Medyada engelli bireylerin görünürlüğü son yıllarda artmış gibi görünse de, bu görünürlük çoğu zaman yüzeysel ve sorunlu temsillerle sınırlı kalıyor. Engellilik hâlâ çoğunlukla iki uç anlatı arasında sıkışmış durumda: ya “ilham veren kahraman” hikâyeleri ya da “acıma uyandıran trajediler.” Bu iki çerçeve de engelli bireyleri sıradan yaşamları, çok yönlü kimlikleri ve toplumsal rolleri olan insanlar olarak görmek yerine onları birer sembole indirger. Böylece medya, farkındalık yaratma iddiasıyla aslında engelliliği klişeler aracılığıyla yeniden üretir.
Bu temsil biçimi, engelli bireylerin gerçek deneyimlerini görünmez kılarken toplumun engelliliği algılama biçimini de şekillendirir. Haberlerde ya da popüler kültürde sıkça karşılaşılan “tüm zorluklara rağmen başardı” anlatıları, yapısal engelleri ve erişilebilirlik sorunlarını arka plana iter. Sorun bireyin “yetersizliği” gibi gösterilirken, aslında çoğu zaman sorun yaratan şey erişilebilir olmayan şehirler, kapsayıcı olmayan eğitim sistemleri veya dışlayıcı çalışma hayatıdır. Medya bu bağlamı kurmadığında, engelliliği toplumsal bir mesele olarak değil bireysel bir dram olarak çerçevelemiş olur.
Bir diğer önemli mesele de temsilin kimin tarafından üretildiğidir. Engelli karakterler hakkında konuşulan pek çok içerik, engelli bireylerin kendileri tarafından değil onlar adına konuşan kişiler tarafından üretilir. Bu durum hem stereotiplerin yeniden üretilmesine hem de engelli bireylerin kendi deneyimlerini ifade edebilecekleri alanların sınırlı kalmasına yol açar. Oysa gerçek anlamda kapsayıcı bir medya ortamı, engelli bireylerin yalnızca temsil edilen değil aynı zamanda içerik üreten, karar veren ve anlatıyı şekillendiren aktörler olmasını gerektirir.
Medyada daha adil ve gerçekçi bir görünürlük için engelliliğin sıradan yaşamın bir parçası olarak ele alınması gerekir. Engelli bireylerin hayatları yalnızca engellilik deneyimleriyle sınırlı değildir; meslekleri, ilişkileri, politik görüşleri ve gündelik pratikleri vardır. Medya bu çok katmanlı gerçekliği yansıttığında, engellilik “özel bir hikâye” olmaktan çıkar ve toplumun doğal çeşitliliğinin bir parçası olarak anlaşılmaya başlanır. Bu dönüşüm, yalnızca temsil meselesi değil aynı zamanda daha kapsayıcı bir kamusal alanın inşası için de kritik bir adımdır.